مروری سریع به دست آوردهای تاریخی قوم بختیاری نشان دهنده این مهم است برخی از بزرگترین پیروزی ها توسط این قوم با خیانت های مکرر به شکست انجامیده است ، و دراغلب این خیانتها ضاربین از درون جمع ظفر یافته خنجر خیانت را بر پشت صادق و اعتماد کننده ی این قوم وارد کرده اند.یکی از مهمترین کوتاهی ها در مهجور ماندن تاریخ قوم بختیاری در شرح واقعی تاریخ این قوم می باشد. در مقایسه ی تشریحی دست آوردهای تاریخی این قوم با دیگر اقوام به دفعات شاهد بوده ایم و هستیم که در اسناد تاریخی نتایج به مراتب کوچکتر و کم اهمیت تر نزد دیگر اقوام با آب و رنگ بیشتری یازتاب داشته اند ،در صورتی که پرداختهای متنی مربوط به تاثیرگذار بودن حرکتهای قوم بختیاری بسیار اندک و محدود به چند (نه چندین) سند مشخص می باشد. این موضوع یاد آور این نکته است که هرگاه دیگران تاریخ مربوط به قوم ما (در الگوی بزرگتر کشور شما) را بنویسند، نتیجه ای بهتر از این عاید ما نخواهد شد. نمونه ی بارز آن جریانات مشروطه است که در واقع با کلی نویسی و در پاره ای مواقع با غرض نویسی شرح ماوقع را آنگونه به رشته تحریر درآوردند که می خواستند و نهایت سعی خود را نمودند تا در کم رنگ نشان دادن سرداران بزرگ بختیاری کامیاب شوند. حال که با تعمق به آن روزها می اندیشیم متوجه می شویم که اجداد ما چه رشادتی از خود نشان دادند که نتیجه ی سطحی نویسی آن توسط مورخین !! شرح فعلی شده است.
از دیر باز در قوم بزرگ بختیاری افراد با سواد و اندیشمند وجود داشته اند و دارند اما جای تعجب است که غیر از تلاش برخی دلسوزان ، فکری به حال مستند کردن مجموعه ای یک دست ازتاریخ واقعی این قوم نشده است. پراکندگی در کتب و اسناد موجود و همچنین تفاوتهای نوشتاری باعث یک سردرگمی برای علاقه مندان شده است. هر چند نسبت به تعقیب و مطالعه ی همین کتب هم سهل انگاری نموده ایم.چرا باید ما به عنوان یک نفر و یا یک گروه بختیاری اطلاعات مان در خصوص تاریخ قوم مان این قدر اندک باشد؟ چرا ما بیش از خواندن و اعتماد به چشمهایمان همه چیز را به گوش هایمان و شنیده هایی از تاریخ می سپاریم. این یک اصل است که شرح هر واقعه ای با تعدد راویان شکل متفاوت تری از شکل واقعی خود پیدا خواهد کرد. مردم در توضیح ساده ترین موضوعات مطابق با علایق و آن چیزی که در ذهن خود به دنبال آن هستند شرح ماوقع را می دهند. اگر کمی با دقت به موضوع توجه نمائیم به یاد خواهیم آورد که در دوران کودکی مان زمانی که بزرگترها از شخصیتها و یا اجداد خود برای ما نقل می کردند ما با ولع تمام بودن پلک زدن مسخ حرف های آنان می شدیم، اما وقتی بزرگ شدیم و کتب تاریخی را مطالعه نمودیم به تفاوت های (گاه فاحش) آن نقل قولها پی بردیم. برای نمونه چیزهایی که در خصوص علیمردان خان نقل مجالس بود و هست ،کاملن با شرح حال واقعی آن توقیر دارد. ذکر این نکته مهم است که در بیشتر مواقع تحریف تاریخ و تغییر شکل دادن آن توسط افرادی خارج از هر قوم (یا کشور) با این هدف طرح می گردد که یا وقایع تاریخی یک قوم (یا کشور) را لوث نمایند یا آن را برای دست یافتن به امیال شخصی و یا سیاسی تغییر ماهیت دهند. برای نمونه سرنوشتی که در حکومت پهلوی برای علیمردان خان جعل کرده بودند.
در این روزگار که به موضوعات فرهنگی ،هنری و اجتماعی در قالب جشنواره ها ، و حتی نشست های جمعی و خصوصی بصورت ملی و یا محلی پرداخته می شود، عجیب است که چرا قوم بختیاری با داشتن این همه اندیشمند هیچ اقدامی نسبت به بررسی و یا پرداختن به تاریخ خود صورت نمی دهد!! اگرحتا نخواهیم برای موردی این چنین مهم مراسمی را اختصاص دهیم (که اهمیت ندادن به آن جای سئوال دارد) دستکم در حاشیه ی یکی از صدها نشست سالیانه که تحت مناسبات گوناگون برگزار می گردد بخشی را به شرح و بررسی تاریخ واقعی قوم بزرگ خود اختصاص دهیم. چرا در اسناد تاریخی قوم بختیاری که به صورت فراگیرتری در اختیار مردم است شرحی از هنرمندانی چون بی بی کوکب بختیاری یا پژمان بختیاری وجود ندارد؟ چرا نباید بی بی کوکب بختیاری به عنوان یک الگو نزد ایل بانوهای ما شناخته شود؟ کسانی که در شرح تاریخ دستی بر آتش دارند و قلم زنی می کنند چرا نباید مجموعه ای گردآوری کنند که مختص به معرفی چنین شخصیت هایی باشد.ضمن محترم بودن تمامی سرداران جنگی که در مقاطع زمانی بقای قوم بختیاری مرهون دلاوری های آنان است، جایگاه دیگر هنرمندان، اندیشمندان و بزرگان بختیاری چه می شود؟ نباید سرنوشت غروربرانگیز این بزرگان به چند خط در سندی مهجور گمنام بماند. پراکنده نویسی در معرفی افراد و دستآورد های آنان کمکی به نسل فعلی و آیندهگان نخواهد کرد.
ما برای بقا و پویایی قوم خود در حال و آینده، به شدت به گذشته ی خود نیازمند هستیم. حتی معرفی و شناخت تاریک ترین نقاط تاریخی نیز (هر چند اندک) ما را از تکرار مجدد آنها بازخواهد داشت. اگر بین نسل حاضر و تاریخ گذشته ، فاصله ایجاد شود در آینده جبران این فاصله علاوه بر تحمیل سختیهای بسیار برای هویت قوم خطر فراموشی را در پی داشتن خواهد شد.
علیرقم عزیز بودن تمامی اقوام ایران زمین که با گردهم آمدن آنها نام ایران مفهوم واقعی خود را در اذهان متبلور می نماید ،وقتی نگاهی به زبان ، لباس ،موسیقی،آداب و رسوم و کلن هنر قوم کهن و با فرهنگ بختیاری می اندازیم ، افتخار عضو بودن در چنین قومی تمام وجود ما را در بر می گیرد، حیف است تاریخی را که اجداد ما در شاقترین شرایط برایمان به یادگار و امانت گذاشته اند، آنگونه که باید پاس نداریم. فراموش نکنیم که در آینده و نزد نسلهای بعدی ازما به عنوان سازندگان بخشی از این تاریخ یاد خواهد شد.بنابراین ضمن اهمیت دادن به تاریخ قوممان و پاس داشت آن از هیچ تلاشی برای اعتلا و ترویج آن بین نسل حاضر فروگذار نباشیم و علاوه بر مطالعه ی دقیق آن دیگران را نیز به خواندن و پاس داشتن آن ترغیب نمائیم.
با هم بودن را تجربه کنیم،آنگونه که از یکدیگر بیاموزیم و در تبادل داشته هامان بی پروا باشیم، چون باران.
آنگاه که تفاوت انتقاد و انتقام را آموختیم-به شناخت خود و درک دیگران رسیده ایم.