يه ياد استاد آواز گلبرگهاي بختياري

آبهمن علاءالدين

بودن درجمع و چشم مردمان يك چيز است و ماندن دردل و ياد مردمان چيز ديگري‏ست. استاد بهمن علاءالدين پيش از اولي صاحب دومين خصيصه شد. افراد خاص داراي اين توانايي اند كه نقش اتصال دهنده فرهنگي را در بين اقوام عهده‏دار باشند. به جرات مي‏توان گفت كه استاد علاءالدين يكي از همين افراد است (نه بود،چون اين نقش تا هميشه ادامه خواهد داشت). من افرادي را مي‏شناسم كه پس از طي كردن مدارج بالا در هنر،تحصيل ،تجارت و ... به اين مهم اذعان داشته‏اند كه با هنر و صداي استاد علاءالدين ارتباط جديد و يا بيشتري با ريشه قومي خود پيدا نموده‏اند. همانگونه كه در بين نسل جوان اين آشنايي فرهنگي/ بومي قابل توجه مي‏باشد در ميان بزرگسالان ِ فاصله گرفته‏ از فرهنگ بومي نيز مي‏توان شاهد بود.

هنرمندي استاد در عين بي‏پيرايگي از چنان جلالي برخوردار است كه شنونده حرفه‏اي موسيقي را از جهت تكنيك و نوآوري و عام ترين شنونده را از جهت احساسي جذب خود مي‏نمايد. هر بار كه آوازهاي كم بديل وي را با صداي احساس برانگيزش گوش مي‏دهيم، نهان ترين و لطيف‏ترين لذتهاي بصري را با ارائه شناختي بهتر از خود و پيشينه‏مان به ما ارزاني مي‏دارد.استفاده صحيح از كلمات و مهمتر از آن پيدا نمودن كلمات فراموش شده ويا كم كاربرد در جامعه امروز بختياري، از بارزترين اهداف هنري وي است.

حال او رفته است و گنجينه‏اي را به يادگار گذاشته تا نسل فردا نيز از آن بهره‏‏مند گردد، تا گيتي بگردد بلكه ناخدايي ديگر از قعر اقيانوس فرهنگ و هنر بختياري گنجينه‏اي ديگر را كشف رمز نمايد.كاري كه او در سكوت و فروتني نمود تا خود اقيانوسي باشد براي يافتن گنجينه‏هاي هنر‏ش.

يادش بر لبان هر زمزمه‏گر آواز بختياري جاودانه.

كيارش آبان 88