بزرگ‏داري ديگر از بزرگي

(براي جاودانگي استاد آ بهمن علاءلدين)

سالي ديگر و سالگردي ديگر، دگر سالي نخواهيم داشت كه با لبخند و آواز از آبان‏اش گذر كنيم.

به جستجو نمي‏پردازم، بلكه دست دراز مي‏كنم به سوي صدها صدا اثري كه در گنجه‏اي قديمي چون خاطرات من با تكيه بر هم صف بسته‏اند. با دست پر دست پس مي كشم.

و به فشار دكمه‏اي نواي دلنشيني از سالهاي قد كشيدن در خويش شناسي‏ام بر گوشهام منت مي‏گذارد.

تو مي‏خواني و مي‏افشاني همه آن عشق بهانه‏ها و كلماتي كه سالها در پيش رويمان گم كرده

مي پنداشتيم.

تو مي‏‏خواني چون معلمي حروف الفباء را و مي ‏آموزي ،تا بدانيم چگونه خويش را تلفظ كنيم.

همه آن سالها تو كاويدي و بيرون كشيدي تكه‏هاي دورمانده از زبان‏مان را- و ما چون كندترين محصلان كلاس در گاه نوشتن ،از تو مي خواستيم تا باز تكرار كني كلمات ازياد رفته‏مان را.

اي نقاش كلمات كهنه در نو آوازي و اي بزرگ لحظات خويش گذر،آنقدر گذاشته‏اي،تا نسلي با خود زمزمه كند زباني را كه عاشقانه‏اش نمودي. در گذر بي‏عشقي و جراحي لهجه‏ها، زبان را به تيغ خوش‏خوان تو مي‏سپاريم تا گاه اشك ريختن آباني ،بختياري باقي مانده باشيم.

حال براي كه مي‏خواني آخرين نت ‏هاي بازگو نكرده‏ات را؟ بر ميداني كه آن دلبران در پيشواز تو گرفته‏اند اينك قدم بر جائي گذاشته‏اي كه شيران بي‏تكرار زاگرس سالها به انتظار شنيدن تو چشم بر زمين دوخته بودند.

 اينك نوبت ماست تا چشم به آسمان بدوزيم.

و تا هميشه زمين و آسمان بختياري چشم به راه توست.